IK GA AFVALLEN OP MIJN MANIER

Sinds een jaar of drie ben ik heel geniepig aan het aankomen. Het begon tijdens een stage waar altijd wel een pot snoep of koekjes stond en waar we geregeld een tripje naar de IKEA maakten om heerlijke kötbullar en friet als lunch te nuttigen. Kort daarna begon mijn afstuderen en kwam ik erachter dat ik een echte ouderwetse stresseter ben. En tijdens het afstuderen had ik ook niet altijd zin om goed na te denken over wat ik ging eten. Ik moest potverdorie die scriptie en andere opdrachten afkrijgen want ik moest afstuderen.

Ik was altijd gewend dat ik alles kon eten. Door medicijnen die ik toentertijd slikte had ik heel weinig eetlust, dus mijn lichaam was al lang blij dat het iets binnen kreeg, waardoor het dus niet meer zoveel uitmaakte wat het precies was. Maar drie jaar geleden passeerde ik de magische middengrens van de 20. En blijkbaar kan geen enkel eetlust bedervend medicijn op tegen de eetlust die je hebt tijdens stressperiodes op je 25ste. En dus kwam ik in het geniep steeds iets meer aan. Ik vond het nog wel te overzien. Veel mensen dachten toen ik op m’n lichtst was dat ik anorexia had (wat ik echt niet had, trust me, ik at maar al te graag lasagna en chocolate chipped cookies), dus iets meer kilo’s was misschien ook weer niet zo heel verkeerd. Die iets meer kilo’s zijn het afgelopen jaar echter de pan uit gestegen. Sinds ik Ron ken eigenlijk. Want als je elkaar net kent is het echt super gezellig om telkens op de bank te gaan zitten met wat stokbrood en kaasjes en koekjes en chipjes en wijn, heel veel wijn. En voor je het weet is het een gewoonte. Eet je elke week wel minstens twee zakken chips. De eerste keer dat je een broek een maat groter moet kopen is echt hel. Geloof me, ik vind dat een van de kutste gevoelens die er is (pardon my French). Maar als je merkt dat zelfs die broek strakker gaat zitten…
Toen knapte er bij mij iets. Ik heb potverdorie 57 kilo gewogen en had daarmee een perfect BMI (ik ben redelijk klein, dus 57 kilo is voor mij geen ramp om te wegen). En nu? Nu hoop ik dat ik 67 kilo weeg. Maar ik durf gewoon niet meer op de weegschaal te staan omdat ik weet dat het ijdele hoop is. Daarnaast geloof ik niet in weegschalen. Ik bedoel, ik weet dat ze bestaan; maar ik wil niet mijn stemming laten afhangen van een getal. Ik vind het belangrijker dat ik goed in mijn vel zit. En ik heb geen weegschaal nodig om mij te zeggen of dat wel of niet zo is.
Ik was het zat om snotterend in bed te liggen en te roepen dat ik me zo dik en onaantrekkelijk voelde. Dus werd het tijd om alles om te gooien. Ik ben begonnen met een dagelijkse work-out. Elke ochtend sta ik op tijd op, eet ik een mandarijntje en ga ik aan de slag. Ik doe dit nu een week of drie en ik zie al zoveel resultaat. Heerlijk is dat. Verder eet ik nu een stuk gezonder. De zakken chips gaan door de week de deur uit. Net als de wijn. Op dit moment alleen nog maar lekkers in het weekend, maar ook dan moet ik het natuurlijk met mate eten. De eerste week dat ik niet heb gesnoept heb ik me in het weekend zo volgepropt dat ik het waarschijnlijk beter over een hele week had kunnen verspreiden. Ik heb met mezelf de afspraak dat ik nog maar een keer in de maand een reep chocolade mag eten. En dan ga ik natuurlijk ook meteen voor de goede reep.

Maar uiteraard zijn ook mijn drie hoofdgerechten van de dag een stuk gezonder. Lekker een cracker met wat hummus in de ochtend. Of wat lichte zuivelspread met komkommer. Heerlijk. En dan in de middag een lekkere salade. Mij hoor je niet klagen. Ik heb alleen nog moeite met het avondeten. Want het is herfst en dan heb ik altijd zin in zware donkere gerechten met heel veel koolhydraten. Een salade of couscous met gegrilde groenten vind ik gewoon niet passen bij het weer. Dus dat wordt zoeken. Maar toch bevalt het me. Mijn lichaam doet pijn van het sporten, maar het voelt zo fijn. En telkens als ik de drang weersta om een zak chocoladepepernoten mee te nemen van de winkel ben ik zo trots op mezelf.
Misschien is mijn manier van afvallen helemaal niet zo effectief als die van het hard gaan sporten en diëten, maar ik wil helemaal niet op dieet. Ik ben zelfs een kleine tegenstander van diëten. Ik geloof er niet zo in. Je stort je van het een op het andere moment in een compleet ander eetpatroon. Je valt kilo’s af en als je je ‘streefgewicht’ hebt bereikt dan weet je niet meer wat je moet doen. Ik denk dat het veel gezonder voor je is om je gehele levensstijl om te gooien. En zoiets kost wel iets meer tijd dan op een fanatiek dieet te gaan. Want als je in een keer alles omgooit dan hou je het helemaal niet vol. En dan val je weer terug en voel je je een loser. Zo werkt dat bij mij tenminste. Dus, ik ga alles stapje voor stapje doen. Ik ga helemaal niet álle koekjes en taarten en flessen wijn vermijden. Ik ben ook maar mens. Hallo. Koekjes! En ik vind ook dat dat helemaal niet hoort te hoeven. Zolang je het maar niet te vaak doet. Deze week zijn Ron en ik een jaar samen. Reken maar dat wij heerlijk uit eten gaan met lekkere wijn en een toetje na. En als we dit weekend de verjaardag van mijn vader vieren ga ik de taart ook niet laten staan. Het moet wel leuk blijven natuurlijk.Want eten is fijn en je hoort er ook van te genieten. En zolang ik dat niet elke dag, of zelfs elke week doe, dan is er volgens mij niks aan de hand.

Recent Posts

Leave a Comment

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code